Cechą charakterystyczną tej niedużej i osobliwie wyglądającej rasy kur czubatych (mają czubek z piór na głowie) jest fakt, że ich pióra nie mają haczyków (mikroskopijne struktury na promykach chorągiewki pióra łączące się niczym rzepy i tworzące przez to zwartą i elastyczną powierzchnię lotną). Dzięki temu upierzenie silek jest co prawda gęste, ale z drugiej strony zupełnie luźne i puchowate, przypominające w dotyku jedwab lub futro królika. Do innych, unikatowych cech ich budowy morfologicznej i anatomicznej należą: ciemnoniebieska do niemal czarnej barwa skóry, tkanki mięśniowej i kostnej (jako skutek mutacji genetycznej, zwanej fibromelanozą) oraz zausznic (zewnętrzne płaty uszne) oraz pięć palców w każdej kończynie (większość kur domowych ma 4 palce – 3 skierowane do przodu i jeden do tyłu). Co ciekawe, kończyny, w tym palce są opierzone.
Dokładne miejsce powstania omawianej rasy owiane jest tajemnicą. Przypuszcza się, że jej kolebką są najprawdopodobniej Chiny, gdzie kury jedwabiste znane są od ponad 1000 lat. W XIII w. wenecki kupiec i podróżnik, Marco Polo, wspominał o nich w swoich relacjach nazywając je „futrzastymi” kurczakami. W późniejszym okresie czasu kupcy przywozili je wielokrotnie z Chin i oferowali jako osobliwe ptaki, będące rzekomo krzyżówką zwykłej kury z królikiem (sic!).
Kury jedwabiste nie latają i nie mają tendencji do nadmiernego rozgrzebywania podłoża, co czyni je idealnymi do chowu na działkach. Są bardzo ufne, łagodne i towarzyskie oraz niezwykle dekoracyjne. Łatwo się oswajają (m.in. można je głaskać, brać się na ręce), co czyni je nietuzinkowymi pupilami. W niewoli wyhodowano wiele odmian barwnych, m.in. białą, czarną, czerwoną, żółtą, perłową, jastrzębiatą, porcelanową, czekoladową, szarą i inne.
Silki osiągają masę ciała około 1,5 kg (kogut) i około 1 kg (kura). Koguty pieją stosunkowo cicho w porównaniu z innymi rasami małych kur ozdobnych, co dla wielu hodowców (i ich sąsiadów :)) jest niewątpliwą zaletą. Odmiana miniaturowa – tzw. silka USA charakteryzuje się mniejszą masą ciała (500-800g), bardziej zwartą i krągłą jego budową oraz znacznie większym czubem piór na głowie (tzw. pióropusz). Odmiana ta powstała w wyniku skrzyżowania typowej kury jedwabistej z wąsaczem watermalskim – rasą rodem z Belgii.
Zimą, ze względu na swoje specyficzne upierzenie, które znacznie gorzej izoluje i chroni organizm przed zimnem i wilgocią, silki muszą mieć zapewniony osłonięty, suchy i zabezpieczony przed jakimikolwiek przeciągami kurnik. Dobrostan ptaków znacząco poprawia warstwa czystej, niepylącej ściółki, która nigdy nie może być zbyt wilgotna, ani mocno zanieczyszczona kałomoczem. Pomieszczenie powinno mieć także sprawną wentylację.
Silki mają bardzo rozwinięty instynkt macierzyński. Kury kwoki są bardzo troskliwe tak w wytrwałym i pilnym wysiadywaniu jaj, jak i w opiece nad potomstwem. Z uwagi na tę jakże korzystną cechę hodowcy nierzadko wykorzystują je do odchowu innych, bardziej problematycznych gatunków kuraków, np. bażantów, perliczek. W roku od kury jedwabistej można przeciętnie uzyskać od 80 do stu kilkunastu kremowych jaj.
Filmy z silkami na kanale YT autora: