Ta osobliwie wyglądająca rasa średniej wielkości gołębi ozdobnych należy do grupy strukturalnych. Jej cechą charakterystyczną są poskręcane pióra po bokach skrzydeł (o wyraźnie zaokrąglonej tarczy), ułożone w loki. Mają też kędzierzawe kosmy wokół kończyn i mogą mieć owalną koronkę na głowie.
Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane. Prawdopodobnie jednak loczki pochodzą z południa Europy, a w ich tworzeniu mogły mieć udział także gołębie z Azji. W budowie zewnętrznej, moim zdaniem, warte odnotowania są dość długa sylwetka ptaka, ale w typie gołębia polnego, a także szeroka i wysklepiona pierś. Lotki są długie i zwarte oraz opierają się na ogonie.
Ptaki te są bardzo łagodne i spokojne. Doskonale nadają się do chowu amatorskiego i są prawdziwą ozdobą wzbudzającą zachwyt obserwatorów. Kędzierzawość piór zdumiewa nawet samych miłośników gołębi i stawia tę rasę pośród jednej z najbardziej osobliwych. Nie są tak pospolite jak np. pawiki lub garłacze, ale mają grono oddanych wielbicieli.
Loczki występują w wielu odmianach barwnych, np. czarnej, białej, niebieskiej, czerwonej, żółtej oraz dwukolorowej. W Europie (Niemcy, Anglia) były już znane w pierwszej połowie XVIII. Rasę tę uznano oficjalnie w 1909 r.
Przedstawiciele tej rasy doskonale opiekują się potomstwem. Wytrwale siedzą na jajach i są troskliwymi rodzicami. Niemniej, w praktyce hodowlanej nierzadko zdarza się u nich składanie jaj niezapłodnionych, zwłaszcza pierwszych w sezonie. Nr obrączki 9.
Linki do filmów na kanale YT autora: