Ta piękna rasa wywodzi się z Indii, a począwszy od XVIII w. jej doskonalenie miało miejsce głównie w austriackim Wiedniu (stąd nazwa rasy). To co ujmuje obserwatora w wyglądzie tego niedużego gołębia to, m.in.: smukła i wyprostowana sylwetka, dość długa szyja, kanciasta głowa, duże oczy oraz wąskie, dobrze przylegające do ciała upierzenie.

• 

• 

• 

• 

• 

Gołębie wiedeńskie odznaczają się wytrwałym, dynamicznym lotem i żywym temperamentem. Niestrudzenie wysiadują jaja i dobrze odchowują młode. W niewoli wyhodowano wiele odmian barwnych, np. niebieską, czarną, czerwoną, żółtą, pstrą, jasno- i ciemno-bocianią i inne.

• 

• 

• 

• 

Z uwagi na swe niewątpliwe walory dekoracyjne (także w locie) i niewielkie rozmiary ciała ptaki te mają wielu zagorzałych zwolenników. Hodowcy nierzadko utrzymują je w wolierach, w których bardzo dobrze się oswajają i niemal zatracają płochliwość.

Filmiki na kanale YT autora:

Spośród ozdobnych ras gołębi pawiki należą do jednych z najbardziej rozpoznawalnych i mających niesamowicie oryginalny wygląd. Hodowcy cenią je także za łagodny, żywy temperament, opiekuńczość wobec potomstwa i wiele innych cech, o których pisze poniżej. Dodatkowo wyhodowano bardzo wiele odmian i typów różniących się barwą upierzenia i jej rysunkiem, wielkością ciała i rozwinięciem ogona itp.

• 

• 

• 

• 

Pawiki należą do tzw. ras strukturalnych (grupa nr. 7). Rasa wywodzi się z Dalekiego Wschodu (Chin lub Indii), a prace archeologiczne przeprowadzone na terenach starożytnej Asyrii dowiodły, że pawiki były tam znane już 2000 lat p.n.e. W Europie pojawiły się w XVI wieku, jednak obecny wygląd ptaka został ukształtowany dopiero na przełomie XIX i XX wieku. Genetyczne doskonalenie rasy najintensywniej przebiegało w USA i Wielkiej Brytanii. W tym ostatnim kraju działały dwie, niezależne od siebie i skrajnie różne szkoły hodowli tych ptaków – szkocka i angielska. Hodowcy pierwszej z nich koncentrowali się głównie na postawie i zachowaniu, podczas gdy uwaga ich angielskich kolegów skupiona była przede wszystkim na maksymalnym rozwinięciu ogona – w wyniku intensywnie prowadzonej selekcji stał się długi i kolisty. Generalnie pawiki szkockie są, co prawda dobrze zbudowane, lecz mniejsze i w konsekwencji mają słabiej rozwinięte ogony. Niemniej odznaczają się dużą pobudliwością i niezwykle żywym temperamentem.

• 

• 

To co najbardziej zwraca uwagę w eksterierze pawików to, rzecz jasna, ich nadzwyczaj rozwinięty, wachlarzowaty ogon, porównywany kształtem do występującego u pawia indyjskiego z rodziny kurowatych, choć oczywiście wielokrotnie mniejszy (stąd nazwa rasy). Powinien on być równomiernie rozpostarty, w kształcie płaskiego wachlarza i noszony w pozycji pionowej lub przechylonej w kierunku dogłowowym. Ogon lejkowaty stanowi dużą wadę pokrojową, której przyczyna tkwi w niedostatecznie rozwiniętych piórach wierzchniej i spodniej jego okrywy, zwanych przez hodowców „poduszeczką” lub „jaśkiem”. Niemniej jednak u pawika dobrudzkiego, zwanego potocznie „indykiem” cecha lejkowatego ogona jest utrwalona dziedzicznie i nie jest uważana za wadę. Dodatkową ciekawostką u tej rasy jest niewielki czubek zdobiący głowę.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Pawiki posiadają zwykle 16-32 sterówek w dwóch rządach. Niekiedy jednak jest ich więcej (do lekko ponad 40) i wówczas zaczynają wyrastać w trzecim rzędzie. To powoduje, że ogon może nie przybierać idealnie wachlarzowatego kształtu – np. u pawika indyjskiego ma postać zbliżoną do lejka i noszony jest prosto (podobnie jak szyja), przewyższając poziom głowy. Z tego właśnie powodu ułożenie sterówek, ich zwartość oraz sztywność ma często większe znaczenie niż sama ilości. W pracy hodowlanej dąży się do tego, aby szerokość pióra w ogonie była jak największa (nawet kilka cm).

• 

• 

• 

• 

Szczytowa, zewnętrzna część każdej sterówki ma zwykle charakterystycznie postrzępioną (ufryzowaną) chorągiewkę, jednak nie więcej niż na długości 2-3 cm. Ufryzowanie to sprawia, że pióra wydają się być szersze niż są w rzeczywistości. Szyja u pawików może być prosta lub mniej lub bardziej wygięta na kształt litery „S” (przypominając łabędzią, często charakterystycznie pulsująca), a skrzydła położone pod skrajnymi sterówkami. Inne szczegóły budowy morfologicznej omawianej rasy można doczytać w każdej dobrej książce o hodowli gołębi, więc nie będę ich tutaj przytaczał.

• 

• 

Tak samo, a dla niektórych hodowców tej rasy, nawet bardziej niż sam wygląd ogona liczy się charakterystyczna postawa pawików z głową zadartą maksymalnie do tyłu (dogrzbietowo), wypukłą piersią i  drganiem (pulsowaniem) szyi, które towarzyszą ptakom zwłaszcza w momentach podniecenia. Dołącza się do tego jeszcze ostentacyjne stąpanie na palcach. Pawiki należą do gołębi średnio dużych i waga ich ciała z reguły nie przekracza 350-370 g. U gołębi tej rasy brak jest gruczołów kuprowych.

• 

• 

• 

• 

Pawiki odznaczają się niezwykłą plastycznością genetyczną pod względem cech eksterieru i rysunku ubarwienia. Na świecie istnieje wiele utrwalonych ras tych ptaków. Na przykład pawiki indyjskie (lukhany) oprócz tego, że są cięższe (ważą 380-450 g) mogą mieć niewielki czubek na głowie i łapcie na nogach. Podobne cechy budowy występują u pawika tajlandzkiego, którego ogon jest jednak o wiele słabiej rozwinięty. Pawik węgierki jest z kolei zlepkiem pawików angielskich, szkockich i indyjskich, po trosze przejawiając cechy każdego z nich. W USA zaś wyhodowano także pawiki – miniaturki.  

• 

• 

Generalnie można powiedzieć, że największą popularnością w chowie amatorskim cieszą się odmiany o jednobarwnym, białym upierzeniu, a także białe z barwnym ogonem oraz tarczowe (różne kolory boków) z białym ogonem. Ptaki ubarwione jednolicie są najczęściej: czarne, żółte, czerwone, niebieskie z pasami lub bez oraz srebrzyste. Spotykane są również odmiany cętkowane (karpiate), szekowate i białolote, a rzadziej także jednolicie czarne, żółte z białym paskiem na ogonie i krótkimi kończynami.

• 

• 

Podobnie jak wszystkie gołębiowate pawiki składają dwa czysto białe jaja, które wysiadują oboje rodzice przez średnio 17 dni. Czasami młoda, bardzo stara lub w jakiś sposób niedomagająca (np. choroby jajowodów) samica może złożyć tylko jedno jajo. Pawiki są dość płodne, bardzo cierpliwie wysiadują jaja i uchodzą za nader troskliwych rodziców. W przeciwieństwie do wielu innych ras ozdobnych (zwłaszcza krótkodziobych) same wykarmiają swoje młode, stąd nie ma konieczności używania gołębich mamek. 

• 

• 

W hodowli zdarza się, że osobniki o wybitnie rozbudowanym ogonie, pomimo zdrowego wyglądu i prawidłowego żywienia ustawicznie składają jaja niezapłodnione. Z reguły spowodowane jest to nieskutecznym parzeniem się ptaków, które utrudniają nadmiernie rozwinięte sterówki. Można temu zaradzić poprzez lekkie przycięcie ich na brzegach.

• 

• 

Pawiki nie należą do ras lotnych – latają dość ociężale i niezbyt sprawnie. Utrzymywanie ich w warunkach całkowitej (gdy o każdej porze dnia ptaki mogą dowolnie wchodzić i wychodzić z gołębnika) lub ograniczonej swobody (gdy są zamykane na noc) niesie za sobą wiele niebezpieczeństw. Ptaki mogą stać się łatwym łupem dla rozmaitych drapieżników lub zostać złapane przez osoby, które zwabiają obce ptaki do swojego stada, a następnie łapią je za pomocą kancerków – pułapek rozstawionych na dachach gołębników.

• 

• 

Największą troską hodowcy powinny być objęte osobniki młode, zwłaszcza podloty. Zdarza się, że w czasie wietrznej i deszczowej pogody, spłoszone zerwawszy się do lotu giną bezpowrotnie. Najlepiej jest zatem utrzymywać pawiki w zewnętrznych wolierach połączonych z częścią zadaszoną – gołębnikiem. Mogą być one oczywiście z nich wypuszczane, co zazwyczaj ma miejsce pod czujnym okiem hodowcy. Oczywiście w takich warunkach dieta powinna być odpowiednio zmodyfikowana, aby nie sprzyjała otłuszczeniu ptaków. Koniecznie trzeba też zapewnić im niezbędny przy trawieniu drobny żwirek i składniki mineralno-witaminowe. 

• 

• 

• 

• 

Linki do filmów na kanale YT autora:

https://www.youtube.com/shorts/5_hMbyReUEg https://www.youtube.com/shorts/5_hMbyReUEg

Pierwotnie była to rasa mięsna, ale dziś spełnia głównie funkcję ozdobną i wystawową (tzw. Show Kings). Powstała ona w 1892 r. w amerykańskim mieście Vineland, w południowo-zachodniej części stanu New Jersey. Przy jej tworzeniu brały udział  takie rasy gołębi jak: olbrzym rzymski, gołąb pocztowy, maltański i duchess. Do Europy (Niemcy) kingi zostały sprowadzone w 1956 r. Gołębie te występują w barwach: białej, srebrnej, żółtej, czekoladowej, beżowej, niebieskiej, pstrej oraz czarnej.

• 

• 

• 

• 

W iście unikatowej i wielce majestatycznej, jak na gołębia budowie morfologicznej zwraca uwagę przede wszystkim: masywna, krępa, jakby skurczona, nabita i lekko łęgowata (kołyskowata) sylwetka, szeroki i dobrze umięśniony korpus, mocna i szeroka, ale krótka szyja, krótkie nogi, lotki i sterówki, wydatna, szeroka i dobrze umięśniona pierś oraz znaczna masa ciała dorosłych osobników, wahająca się w przedziale 850 – 1100 g.

• 

• 

• 

• 

Kingi latają ociężale i niechętnie. Najlepsza jest dla nich odpowiednio urządzona woliera połączona z częścią zamkniętą. Innym rozwiązaniem są swoiste zagrody lub niskie gołębniki o dużej powierzchni dachów. Ptaki te wymagają dużo miejsca dla siebie, aby zachowany był ich prawidłowy dobrostan.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Są to gołębie bardzo silne i nie nadają się do trzymania z rasami mniejszymi i z natury delikatniejszymi w jednym gołębniku. Mogą tu bowiem pokazać swe drugie oblicze bezlitosnych uzurpatorów okrutnie bijących i przeganiających z cel gniazdowych innych, słabszych od nich jego współmieszkańców.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Kingi należą do gołębi dość płodnych (od jednej pary można w sezonie uzyskać 10-12 młodych). Jaja wysiadywane są bardzo sumiennie przez oboje partnerów naprzemiennie przez 17 dni. Gołębie te są z reguły bardzo troskliwymi rodzicami. Bywa, że jaja są niezapłodnione lub ulegają zniszczeniu przez walczące ze sobą pary. Z podziwu godną odwagą, dużą siłą i determinacją ptaki bronią swego gniazda przed intruzami (w tym ręką hodowcy). Średnica obrączki powinna wynosić 10 mm.

• 

• 

• 

• 

• 

Kingi mają zwiększone zapotrzebowanie na pokarm, który powinien być zawsze dobrze zbilansowany. Nie należy ich przekarmiać, bowiem otłuszczenie jeszcze bardziej utrudnia im funkcjonowanie, nie mówiąc już o lataniu lub rozrodzie.

• 

• 

• 

• 

• 

Przynajmniej dwa razy w roku lekarz weterynarii awiopatolog powinien zostać umówiony na przegląd stada naszych gołębi. Można wówczas pobrać do badań próbki kału, przepatrzyć upierzenie, zaplanować szczepienia ochronne itp.. Bieżący remont stada rozpłodowego powinien bazować na jak najlepszej jakości, niespokrewnionych ze sobą osobnikach pochodzących z renomowany hodowli.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Poniżej filmiki z kingami na kanale YT autora:

• 

• 

• 

• 

• 

•